Το μονοπάτι της ζωής

Μονοπάτι διάλεξε ,που πάει δε το ξέρει

μα ποιο αλήθεια περπατά, τι άραγε θα φέρει;

Στη τύχη όρισε γραμμή που πάει να χαράξει

μα όμως έπρεπε ξανά, απ΄την αρχή να ψάξει

Γυρίζει μόνος περπατεί

αδυνατεί  να ονειρευτεί

κοιτά να μη χαθεί

Το μονοπάτι άρχισε λακούβες να γεμίζει

ο ήλιος κρύφτηκε και παύει να φωτίζει

Βαδίζει γρήγορα στης νύχτας το σκοτάδι

το χέρι του θεού μοναδικό του χάδι

για λίγο κάνει να σταθεί κοιτάζει προς τα πίσω

εκείνα που αγάπησα δεν έπρεπε να αφήσω

Παίρνει ανάσα προχωρεί

όταν ο ήλιος πάλι βγει 

θα ανάψω το κερί

κι αν έρθουν δύσκολοι καιροί

θα κάνω προσευχή.

Το μονοπάτι άρχισε λουλούδια να γεμίζει

ο ήλιος πάλι φάνηκε και ξάφνου λαμπυρίζει

δε το χωράει η καρδιά, δε το χωρά ο νους μου

το μονοπάτι οδήγησε σε ουρανούς δικούς μου...

Εκεί στης θάλασσας το κύμα ,

αναζητώ το βήμα

να κάνω μπρος ,να κάνω πίσω

να φύγω μόνος ή να γυρίσω;

Εκεί στης θάλασσας την αλμύ

χτυπούνε οι παλμοί

δε ξέχασα τη συλλαβή 

την έκρυψα μες τη κάρδια μου

Θα περιμένω να γυρίσεις

Αφήνω δάκρυ, αφήνω πόνο
δίνω μια μάχη για σένα μόνο..
Αφήνω λόγια, αφήνω λέξεις
τι άλλο θέλεις για να πιστέψεις;
Απόψε ήρθες πάλι ,θαλασσινό ακρογιάλι
καρτερικό κυνηγητό, μα ξέχασα να κυνηγώ..
Αφήνω θλίψη, αφήνω σκέψεις
Αφήνω τις δικές σου λέξεις.

΄΄θα περιμένω να γυρίσεις΄΄

Θαλασσοπόρος

 Ταξίδι στο όνειρο, το κύμα ο δρόμος

απ΄άκρη σ'άκρη , με ελπίδα όμως

πότε ο ήλιος συντροφιά, πότε το φεγγάρι

πότε τα θαλασσοπούλια με κοιτούν με χάρη

αρχή με θάρρος και σθένος οδηγό

καράβι που σαλπάρει σε μέρος μαγικό

στα αμπάρια κρύβεται αγάπης σπόρος

με πίστη συνεχίζει ο θαλασσοπόρος.

Κ(Χ)ρήμα

Κρίμα να νικάει το χρήμα
ούτε λόγος για αγάπη
όλα μοιάζουν με απάτη....
Σ'εναν κόσμο του ενός
κανείς δεν είναι κανενός
Κρίμα μια κολόνια φίρμα
αρωματίζει το εγώ
ξεχνά το σ'αγαπώ
μα ο τροχός γυρίζει
και ο φτωχός ελπίζει....

Η σοφή πεταλούδα

Αφησε την, όπου θέλει να πετάξει.. 
ένα λουλούδι τώρα ανθίζει
για αυτό ακόμα ελπίζει..
Σώμα με φτερά 
όπου φυσά εκεί πετά
φύλαξε τη χουφτα σου
ίσως να έρθει εκεί
απίστευτα μαγική..
Αφησε την, ουρανό να κοιτάξει
το νέκταρ ωραία μυρίζει
 το λουλούδι όμως σαπίζει..
η χούφτα σου όμως απέμεινε 
και ζωή της χαρίζει..

Το πεντάγραμμο της αγάπης

Κάπου στις νότες, μελωδίες ηχούν μαζί με εκείνα που εσένα θυμίζουν, φωνές πολλές φωνές και βήματα αργά αθόρυβα προς το δικό σου απύθμενο βυθό. Πνίγομαι μα οι νότες ακούγονται σα να καλούν το παρελθόν μου να με σώσει. Το πεντάγραμμο τι γράφει, δε πρόλαβα να το διαβάσω, δε πρόλαβες να το τραγουδήσεις.
Κάποτε μ'αγαπούσες, κάποτε ήμασταν μαζί, ποια μελωδία είναι χαρούμενη αφού το κλειδί του πενταγράμμου το έχασες εσύ.
Περιμένω και παλεύω, ο βυθός σου βαθύς και η φουρτούνα μεγάλη.