Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Κ(Χ)ρήμα

Κρίμα να νικάει το χρήμα
ούτε λόγος για αγάπη
όλα μοιάζουν με απάτη....
Σ'εναν κόσμο του ενός
κανείς δεν είναι κανενός
Κρίμα μια κολόνια φίρμα
αρωματίζει το εγώ
ξεχνά το σ'αγαπώ
μα ο τροχός γυρίζει
και ο φτωχός ελπίζει....

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Η σοφή πεταλούδα

Αφησε την, όπου θέλει να πετάξει.. 
ένα λουλούδι τώρα ανθίζει
για αυτό ακόμα ελπίζει..
Σώμα με φτερά 
όπου φυσά εκεί πετά
φύλαξε τη χουφτα σου
ίσως να έρθει εκεί
απίστευτα μαγική..
Αφησε την, ουρανό να κοιτάξει
το νέκταρ ωραία μυρίζει
 το λουλούδι όμως σαπίζει..
η χούφτα σου όμως απέμεινε 
και ζωή της χαρίζει..

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Το πεντάγραμμο της αγάπης

Κάπου στις νότες, μελωδίες ηχούν μαζί με εκείνα που εσένα θυμίζουν, φωνές πολλές φωνές και βήματα αργά αθόρυβα προς το δικό σου απύθμενο βυθό. Πνίγομαι μα οι νότες ακούγονται σα να καλούν το παρελθόν μου να με σώσει. Το πεντάγραμμο τι γράφει, δε πρόλαβα να το διαβάσω, δε πρόλαβες να το τραγουδήσεις.
Κάποτε μ'αγαπούσες, κάποτε ήμασταν μαζί, ποια μελωδία είναι χαρούμενη αφού το κλειδί του πενταγράμμου το έχασες εσύ.
Περιμένω και παλεύω, ο βυθός σου βαθύς και η φουρτούνα μεγάλη.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Δύο φωνές

Στάλα το δάκρυ απ'του ματιού την άκρη, κύλησε 
μια φωνή μού σιγομίλησε
είπε να προσπαθήσω 
τ'όνειρο μη βυθήσω
και τη καρδιά μου, λύγισε
ποιος τα δικά σου χείλη φίλησε;
πώς εγώ να συνεχίσω; 
κάθε φορά μ'εγκαταλίπεις
ποια γέφυρα να χτίσω;
απ'όλα λείπεις
Στάλα το δάκρυ απ'του ματιού την άκρη, κύλησε
μια φωνή μού σιγομίλησε
είπε να σταματήσω
τ'όνειρο να βυθήσω
και τη καρδιά μου, λύγισε...

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Ομιχλώδες τοπίο

Ομιχλώδες τοπίο 
και δεν βλέπω κανέναν
μόνο ίχνη κοιτώ ξεχασμένα.. 
μες στις λάσπες τα φύλλα
σα κορμιά λερωμένα
στην αγάπη αφήνουν το στέμμα
Ομιχλώδες τοπίο βαδίζω και ελπίζω
η σιγή δε τρομάζει εμένα..
Ομιχλώδες τοπίο
μα το φως δε φοβάται
τις αχτίδες οπλίζει 
μονομιάς μου χαρίζει
ένα λόγο να ψάχνω εσένα..


Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Ψυχή αθάνατη


Εδώ η ζωή εδώ και το τέλος, 
εδώ η χαρά εδώ και το βέλος,
σου δίνει ελπίδα 
και μια λεπίδα καρφώνει γερά στη καρδιά..
Εδώ το φως εδώ το σκοτάδι
πόσοι χαθήκαν για ένα σου χάδι
αγγίζουν, πεθαίνουν με μια μαχαιριά
αγάπη μας πήρες τα καλύτερα παιδιά..

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Σαν χθες....

Ο χρόνος κυλάει δε τον ακούς, πίσω δε γυρνάει...
κοιτάζεις βαγόνια σε άδειους σταθμούς, ρωτάς αν σ' αγαπάει...
πόσο δειλά στης καρδιάς τους σφυγμούς το ρολόι χτυπάει...
Ανασαίνεις καιρούς και παλεύεις γι' αυτούς που η μοίρα ξεχνάει...
Να φωνάξεις, να πεις, να χαρείς και να δεις
όλα εκείνα που θες...
μα στο τέλος πονάει, η ψυχή μαρτυράει
γεγονότα που γίναν σαν χθες...